تازه هايی درباره روايت نهج البلاغة

در اينجا تنها می کوشم اطلاع جديدی را درباره يکی ديگر از منابع دستيابی زيديان به نهج البلاغة مورد توجه قرار دهم. در آن مقالات اين نکته را نشان داديم که زيديان يمن به دليل ارتباطی که با زيديان و معتزليان خراسان داشتند، در اواخر سده ششم و اوائل سده هفتم با کتاب نهج البلاغة بر اساس نسخه های نيشابوری آن آشنا شدند. از دير باز خراسانيان و به ويژه دانشمندان نيشابور با نهج البلاغة آشنا بوده و آن را با سند به گردآورنده آن روايت می کرده اند که شرحی درباره آن را می توان در تحقيقاتی که تاکنون درباره نهج البلاغة صورت گرفته ديد. اسناد زيادی در اين باره موجود است و نيازی به تکرار بحث در اين باره در اين يادداشت کوتاه نمی بينم. کافی است نگاهی به اجازات مختلفی که در ارتباط با نهج البلاغة همينک در اختيار است و نيز اطلاعاتی که درباره نسخه های کهن اين کتاب تاکنون مورد توجه قرار گرفته بياندازيم تا ريشه نسخه ها و اجازات خراسانی نهج البلاغة را آشکارا در سده های پنجم و ششم قمری ملاحظه کنيم