گفتگوی دانشطلب و محمدپور پیرامون خشونت

خواندنی است و پرنکته. به‌هر روی محمدپور و دانش طلب دو نمونه از رویارویی موجود در سپهر سیاسی کشور ما تلقی می‌شوند. عجیب است که هرچه محمدپور تلاش می‌کند با زبانی اخلاقی حریف را به بحث منطقی وادارد، دوست دانش طلب ما که نماینده منطق حاکم است زبانی پرنیش و کنایه و ادبیاتی خصمانه و معطوف به‌قدرت بکار می‌گیرد. من نمیدانم این دوستان چه اصراری به این‌همه کینه‌ورزی دارند، مگر از مهر و مدارا و ادب و تواضع چه دیده‌اند که اینطور از ان می‌گریزند؟