نامه استخلاص کدیور به شبیری زنجانی

مردم ایران سالها بر منابر دینی از عهدی که خداوند از علما گرفته است شنیده اند، آن عهد مقدس تنها دفاع از حقوق آشنایان را شامل نمی شود. عالمان دین در قبال ظلمی که بر آحاد ملت می رود عندالله مسؤولند، به‌ویژه که این ظلم بنام دین و در لوای اسلام و روحانیت اعمال شده باشد. من نهیب شماتت سیدالشهداء حسین بن علی(ع) را از صحرای عرفه می شنوم که خطاب به عالمان دین می فرمایند: "ثم أنتم أيتها العصابة عصابة بالعلم مشهوره و بالخير مذكورة و بالنصيحة معروفة و بالله في أنفس الناس مهابة يهابكمالشريف ويكرمكمالضعيف ويؤثركم من لا فضل لكم عليه ولا يد لكم عنده، تشفعون في الحوائج إذا امتنعت من طلابها وتمشون في الطريق بهيبة (بهیئة) الملوك وكرامة الأكابر، أليس كل ذلك إنما نلتموه بما يرجى عندكم من القيام بحق الله وإن كنتم عن أكثر حقه تقصرون". «پس شما، اي جماعت (عالمان)، اي جماعتي كه به علم مشهوريد، نامتان به نيكي ياد مي شود، به نصيحت و خيرخواهي معروفيد، بخاطر خداوند در نظر مردم صاحب هيبت هستيد، شريفان از شما حساب مي‌برند، ضعيفان احترامتان مي‌كنند، كساني شما را بر خود مقدم مي كنند كه شما را بر آنها فضيلتي نيست و حتي بر ذمه آنان نداريد. آنجا كه حاجت حاجتمندان روا نشود، با وساطت شما پذيرفته مي شود، در راهها با هيبت سلاطين و كرامت بزرگان رفت و آمد مي‌كنيد. آيا اين همه (عزّت و احترام) براي اين نيست كه از شما انتظار دارند كه به حقوق الهي قيام كنيد؟ حال آنكه شما از بيشتر اين حقوق كوتاه آمده ايد.»