وداع با باورهای تاریخی

روزهای اندوهبار و نگران کننده ای را پشت سر می گذاریم. روزهایی که می توانست شیرین و دلپذیر باشد اما نشد. وجدان عمومی از این همه خشونت و بی رحمی به درد آمده است. کوی دانشگاه و ان هفت آذرخش اهورایی و دیگر مجاهدان راه ازادی که که بی جرم و جنایتی به خون خویش غلتیدند. قرارمان این نبود. ما اینک در تضاد درونی دست و پا می زنیم. به جای آن که اسلحه به دستان را به آرامش دعوت کنند و به جای آن که با دوستان مروت بورزند - ماشین خشونت را روشن کرده اند و با همه ی ابزارهایی که در دست دارند - بی مروتی می کنند. جشن پیروزی راه می اندازند و بر مردم و بی گناهانی که تنها گناهشان شرکت در انتخابات بود - اهانت روا می دارند. پوزخند می زنند و جامعه یی را به تمسخر می کشند. قرارمان این نبود. هنوز با رای همین مظلومان برای مشروعیت خویش بازار گرمی می کنند و اما بر رای دهندگان چنین ستم روا می دارند. گاهی فکر می کنم آیا شرکت ما در انتخابات اشتباه نبود؟