در آستانه تحمل زمانه

داریوش محمد پور از ناشکیبایی ارباب جدید زمانه گلایه می کند. این نقد پیشتر بر مهدی جامی هم وارد بود که زمانه بیش از انکه به اندیشه در وجه عام آن منجمله نوع دینی اش بپردازد، مروج نوعی لیبرالیسم ولنگارانه اخلاقی بود. با وجود این انصاف جامی یادکردنی است که برای اندیشه ورزان دینی هم جایی گذاشته بود. نامه جناب داریوش به آقای حسین علوی البته می توانست استوارتر از این باشد.